Maska blankietowa (wildcard mask) to negacja bitowa maski podsieci. W praktyce sieciowej (np. w Cisco IOS) używa się jej do opisu dopasowania adresów IPv4 w mechanizmach takich jak listy kontroli dostępu (ACL) oraz w konfiguracji protokołów routingu (np. OSPF, EIGRP).
Jak liczyć wildcard?
Najprościej: dla każdego oktetu stosuje się regułę wildcard_oktet = 255 − maska_oktet. Jest to równoważne operacji NOT na bitach.
Dla maski 255.255.255.0:
- pierwszy oktet: 255 − 255 = 0
- drugi oktet: 255 − 255 = 0
- trzeci oktet: 255 − 255 = 0
- czwarty oktet: 255 − 0 = 255
Wynik to 0.0.0.255. Interpretacja dopasowania: w wildcard bit 0 oznacza "musi pasować dokładnie", a bit 1 oznacza "dowolna wartość" (don’t care). Dlatego 0.0.0.255 wymusza zgodność pierwszych trzech oktetów adresu (część sieciowa /24), a pozostawia dowolność w ostatnim oktecie (część hosta).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "0.0.0.0" oznacza pełne dopasowanie wszystkich bitów (dokładnie jeden adres), więc nie odpowiada masce /24.
- "0.0.255.255" odpowiadałoby sytuacji, gdzie dopasowane są tylko pierwsze dwa oktety (zakres znacznie większy niż /24).
- "0.255.255.255" pozostawia dowolność w trzech ostatnich oktetach (zakres jak dla /8), więc również nie pasuje do /24.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz maskę złożoną z 255 i 0, wildcard otrzymasz przez "zamianę" 255↔0 w tych oktetach (dla 255.255.255.0 wyjdzie 0.0.0.255). Dla masek VLSM (np. 255.255.248.0) zawsze stosuj regułę 255−oktet.