Aby obliczyć maksymalną liczbę osób, które można obsłużyć na śniadanie, trzeba potraktować każdy produkt jako ograniczony zasób. Dla każdego składnika wyznacza się liczbę porcji: ilość dostępna ÷ zużycie na 1 osobę. Następnie wybiera się najmniejszy wynik, bo to on ogranicza obsługę (tzw. czynnik limitujący, "wąskie gardło").
Krok 1. Przeliczenie jednostek: kilogramy zamieniamy na gramy, aby porównywać z normą w gramach.
Wędliny: 5 kg = 5000 g, ser: 3 kg = 3000 g, pomidory: 2 kg = 2000 g.
Krok 2. Limity dla produktów:
- Pomidory: 2000 g ÷ 100 g/os = 20 osób.
- Jajka: 50 szt. ÷ 2 szt./os = 25 osób.
- Wędliny: 5000 g ÷ 100 g/os = 50 osób.
- Ser: 3000 g ÷ 60 g/os = 50 osób (bo 60×50 = 3000).
- Chleb: tu norma jest w kromkach, a w tabeli są bochenki. Nawet bez dokładnej liczby kromek z bochenka widać, że limit wyznaczają pomidory (20 osób), bo pozostałe składniki pozwalają na ≥25 lub ≥50 osób.
Krok 3. Wybór minimum: porównujemy wyniki i bierzemy najmniejszy: min(20, 25, 50, 50, …) = 20. Odpowiedź "20 osób" jest więc poprawna, bo po przygotowaniu 20 porcji zabraknie pomidorów do kolejnej pełnej porcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "25 osób" pomija ograniczenie pomidorów: dla 25 osób potrzeba 2500 g, a jest tylko 2000 g.
- "30 osób" wymagałoby 3000 g pomidorów i 60 jaj (a jest 50), więc odpada z co najmniej dwóch powodów.
- "50 osób" zgadza się dla wędlin i sera, ale jest sprzeczne z pomidorami i jajkami (wymagałoby 5000 g pomidorów i 100 jaj).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź wszystkie składniki i na końcu wybierz minimum. Maksimum porcji nigdy nie powinno być zaokrąglane w górę, bo oznaczałoby brak pełnej porcji dla części gości.
