KWALIFIKACJA MOD11 - CZERWIEC 2017

W krojowni rozkrój nakładu metodą konwencjonalną oznacza wykonywanie cięcia ułożonych warstw materiału narzędziami tnącymi obsługiwanymi przez operatora (metoda mechaniczna/nożowa), a nie poprzez automatyczne cięcie sterowane komputerowo.

Dlatego poprawny dobór obejmuje urządzenia typowo stosowane do takiego cięcia:

• krajarkę z nożem pionowym – używaną do przecinania nakładu wzdłuż konturów układu kroju, szczególnie w produkcji seryjnej, gdzie tnie się jednocześnie wiele warstw;
• maszynę krojczą taśmową – rozwiązanie nożowe o ruchu ciągłym (taśma tnąca), stosowane m.in. do sprawnego cięcia elementów o zróżnicowanych kształtach, zależnie od organizacji krojowni.

Pozostałe propozycje są błędne, bo dotyczą innej technologii albo innego etapu procesu:

• "Ploter, krajarkę z nożem tarczowym" – ploter wiąże się z rozkrojem zautomatyzowanym (CNC). Dodanie krajarki tarczowej nie zmienia faktu, że zestaw zawiera urządzenie niepasujące do metody konwencjonalnej w rozumieniu przeciwstawienia do automatyki.
• "Lagowarkę, nożyce elektryczne" – lagowarka służy do lagowania (układania warstw, przygotowania nakładu), a nie do samego rozkroju. Nożyce elektryczne mogą służyć do cięcia, ale para "lagowarka + nożyce" nie jest typowym zestawem maszyn do rozkroju nakładu jako operacji technologicznej w krojowni.
• "Maszynę krojczącą taśmową, prasę do wykrawania i wykrojniki" – prasa i wykrojniki służą do wykrawania (wycinania elementów wykrojnikami), co jest inną metodą niż klasyczny rozkrój nakładu nożem prowadzonym po konturach układu.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się rozróżnienie "konwencjonalnie" vs "automatycznie", zwykle chodzi o odróżnienie maszyn nożowych obsługiwanych ręcznie od ploterów/wycinarek sterowanych komputerowo oraz od pras wykrawających.