Postsynchrony (często rozumiane jako nagrywanie dialogów po zdjęciach) polegają na ponownym zarejestrowaniu kwestii w kontrolowanych warunkach i zsynchronizowaniu ich z obrazem. Aby to było możliwe, potrzebny jest materiał referencyjny, który pokazuje jak aktor mówił na planie: tempo, pauzy, akcenty i intencję oraz w którym miejscu w czasie padają sylaby.
Dlatego właściwym materiałem do przygotowania jest taśma z dialogami nagranymi na planie (czyli dźwięk produkcyjny/planowy traktowany jako "guide"). Taki zapis pozwala reżyserowi dialogu i aktorowi odtworzyć pierwotną interpretację oraz dopasować nowe nagranie do ruchu warg i montażu.
Pozostałe propozycje nie spełniają tej roli:
- "Kopia robocza z muzyką" wspiera montaż i orientację w rytmie scen, ale nie zastępuje referencji dialogowej; muzyka nie dostarcza informacji o artykulacji i timingach mowy.
- "Taśma z playbackami" dotyczy najczęściej sytuacji, gdy na planie odtwarza się wcześniej przygotowany utwór (np. do scen muzycznych). To inny proces niż postsynchron dialogów.
- "Kopia ze zmiksowanymi ścieżkami dźwiękowymi" jest materiałem po etapie miksu (lub jego części) i bywa zbyt "zlepiona" informacyjnie; w ADR kluczowy jest czysty dialog z planu jako odniesienie, a nie finalny miks.
W praktyce organizacyjnej warto pamiętać, że im lepsza jakość i kompletność nagrania z planu (nawet jeśli ma być tylko referencją), tym sprawniej przebiega sesja postsynchronów: łatwiej ustalić wejścia, długości pauz i sposób mówienia. To skraca czas w studio i zmniejsza ryzyko niespójności z obrazem.
