W kalendarzu biurkowym najczęściej występują trzy kluczowe grupy materiałów: podłoże (żeby wyrób był stabilny), materiały do zadruku (dobór systemu barwnego), oraz element łączenia umożliwiający wygodne przekładanie kart.
Odpowiedź "Tektura jednostronnie powlekana 350 g/m2, farby triadowe CMYK, spirala." jest zgodna z typową praktyką: tektura/karton o gramaturze rzędu kilkuset g/m2 zapewnia sztywność podstawy i kart, powlekanie ułatwia uzyskanie dobrej jakości obrazu w offsecie, a farby procesowe (triada) są standardem dla wielobarwnego druku ilustracji i tła. Spirala odpowiada za funkcję użytkową kalendarza (łatwe przewracanie stron) i jest charakterystyczna dla tej formy oprawy.
Odpowiedź "Karton ozdobny 215 g/m2, farby Heksachrome, drut introligatorski," zawiera elementy nietypowe: karton 215 g/m2 bywa zbyt mało sztywny dla stojaka/elementów konstrukcyjnych, a Heksachrome to specjalny system barwny, rzadko stosowany jako konieczny w standardowym kalendarzu. "Drut introligatorski" nie precyzuje łączenia spiralą i może sugerować inne techniki.
Odpowiedź "Tektura introligatorska 900 g/m2, farby Pantone, klej introligatorski." miesza materiały typowe raczej dla twardych opraw i okładek (bardzo gruba tektura introligatorska) oraz kolory specjalne Pantone, które nie są "niezbędne" dla kalendarza drukowanego procesowo. Klejenie nie odpowiada typowej funkcji przekładania kart w kalendarzu spiralowanym.
Odpowiedź "Papier syntetyczny 120 g/m2, farby triadowe, kapitałka." również jest nieadekwatna: papier syntetyczny o niskiej gramaturze nie zapewnia sztywności, a kapitałka jest elementem charakterystycznym dla opraw książkowych (grzbiet), a nie dla kalendarza biurkowego na spirali.
Na egzaminie warto zapamiętać: kalendarz biurkowy = zwykle sztywniejsze podłoże + druk procesowy + spirala jako łączenie.
