Dobór podłoża do opakowania zależy przede wszystkim od tego, czy wyrób ma pełnić funkcję konstrukcyjną (utrzymać kształt, chronić produkt), a jednocześnie umożliwić estetyczny zadruk i obróbkę introligatorską (bigowanie, składanie, klejenie).
Odpowiedź "Karton jednostronnie powlekany o gramaturze 220÷280 g/m2" jest właściwa, ponieważ taki karton łączy cechy potrzebne w opakowaniach jednostkowych:
- Sztywność wystarczającą do wykonania pudełka składanego bez zapadania się ścianek.
- Powleczenie (zwykle po stronie zadruku), które poprawia odwzorowanie apli, drobnych detali i umożliwia uszlachetnienia (np. lakierowanie, foliowanie).
- Gramaturę typową dla opakowań lekkich i średnich: jest to kompromis między wytrzymałością a łatwością wykrawania i bigowania.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Tektura introligatorska o gramaturze 1200 g/m2" jest przeznaczona do bardzo sztywnych okładek, teczek lub elementów wymagających dużej grubości. Dla typowego opakowania składanego byłaby nadmiernie masywna, trudniejsza w sztancowaniu i bigowaniu, a konstrukcja mogłaby wymagać innych technologii (np. oklejania).
- "Papier dwustronnie kredowany o gramaturze 135÷150 g/m2" jest papierem, nie kartonem: mimo gładkiej powierzchni ma zbyt małą sztywność, przez co opakowanie traciłoby stabilność. To częstszy wybór na ulotki, foldery lub okładki cienkich publikacji, a nie na elementy konstrukcyjne opakowań.
- "Papier offsetowy o gramaturze 70 g/m2" jest typowy dla druków biurowych i akcydensowych (np. wkładki, formularze). Nie zapewnia praktycznie żadnej sztywności i nie nadaje się na pudełko.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o opakowaniach szukaj w odpowiedziach słów karton (nie papier) oraz gramatur rzędu kilkuset g/m2. Skrajnie niskie gramatury sugerują druki płaskie, a bardzo wysokie – materiały okładzinowe lub tekturę do opraw.