Magnes na lodówkę wykonywany w praktyce jako produkt poligraficzno-reklamowy ma przede wszystkim dwie funkcje: (1) ma się trwale utrzymywać na powierzchni metalowej dzięki właściwościom magnetycznym, (2) ma prezentować grafikę odporną na typowe użytkowanie (dotyk, przetarcia, okazjonalna wilgoć).
Dlatego poprawny zestaw materiałów obejmuje folię magnetyczną jako warstwę bazową oraz zadruk wykonany na papierze samoprzylepnym, który można następnie przykleić do folii magnetycznej. Dodanie laminatu jest typowym i praktycznie uzasadnionym wykończeniem: zwiększa odporność na ścieranie, ogranicza blaknięcie i chroni powierzchnię przed zabrudzeniami. Taki dobór materiałów odpowiada logice procesu: druk cyfrowy → (opcjonalnie) laminowanie → aplikacja na folię magnetyczną → cięcie do formatu.
Pozostałe propozycje materiałów są nietrafione z powodów funkcjonalnych:
- Opcja z tekturą i folią metalizowaną nie zapewnia własności magnetycznych; są to materiały do opakowań/efektów dekoracyjnych, a nie do uzyskania przyczepności do lodówki.
- Opcja z folią backlit i siatką mesh dotyczy typowo ekspozycji podświetlanych lub wydruków wielkoformatowych; nie rozwiązuje wymogu magnetyczności i nie jest typowym układem warstw dla magnesu.
- Opcja z papierem samokopiującym i folią polipropylenową to zestaw nieadekwatny: papier samokopiujący służy do druków wielowarstwowych z kopiowaniem, a nie do oklejania magnesów; sama folia polipropylenowa nie zastępuje folii magnetycznej jako nośnika.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: jeśli wyrób ma "trzymać się na lodówce", musi zawierać warstwę magnetyczną, a jeśli ma być trwały wizualnie, potrzebuje zabezpieczenia powierzchni (np. laminowania) i warstwy, którą da się równo przykleić.
