Metoda Bertranda należy do klasycznych metod oznaczania cukrów w analizie żywności. W praktyce laboratoryjnej wiąże się ją przede wszystkim z oznaczaniem cukrów redukujących (czyli takich, które wykazują właściwości redukujące w odpowiednich warunkach reakcji). Dlatego odpowiedź "cukru" jest właściwa w sensie egzaminacyjnym: metoda dotyczy oznaczania cukrów, a nie innych głównych składników żywności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "białka" – oznaczanie białka wykonuje się innymi metodami, opartymi na oznaczaniu azotu lub właściwościach białek; sama nazwa "Bertrand" nie jest standardowo kojarzona z oznaczaniem białka.
- "popiołu" – popiół to pozostałość mineralna po spopieleniu próbki; jego oznaczanie polega na prażeniu/spalaniu w określonych warunkach, a nie na reakcji charakterystycznej dla cukrów.
- "tłuszczu" – zawartość tłuszczu oznacza się metodami ekstrakcyjnymi lub instrumentalnymi; nie jest to zakres metody Bertranda.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się nazwa klasycznej metody i lista podstawowych składników (cukry, białka, tłuszcze, popiół), najpierw przypomnij sobie, czy metoda jest kojarzona z redoks/miareczkowaniem (często cukry), ekstrakcją (często tłuszcze), spopielaniem (popiół) czy oznaczaniem azotu (białko). To ułatwia szybkie, ale poprawne rozstrzygnięcie.
