Metoda TIG (często nazywana też GTAW) polega na wytworzeniu łuku elektrycznego między nietopliwą elektrodą wolframową a spawanym materiałem. Elektroda nie stanowi materiału dodatkowego – jej zadaniem jest stabilne podtrzymanie łuku. Jeśli potrzebny jest materiał dodatkowy, podaje się go osobno (np. w postaci pręta/drutu), niezależnie od elektrody.
Kluczową cechą TIG jest osłona jeziorka spawalniczego gazem obojętnym, który nie reaguje aktywnie z ciekłym metalem w typowych warunkach spawania. W praktyce najczęściej spotyka się argon lub hel (dobór zależy m.in. od materiału i wymagań technologicznych). To właśnie od tej osłony pochodzi nazwa "Tungsten Inert Gas".
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "nietopliwą wolframową w osłonach gazu obojętnego" – jednocześnie spełnia dwa warunki: właściwy rodzaj elektrody (wolframowa, nietopliwa) oraz właściwy typ gazu (obojętny).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "nietopliwą wolframową w osłonach gazu aktywnego" – miesza TIG z koncepcją spawania w gazach aktywnych. Gazy aktywne są typowe dla procesów z elektrodą topliwą (np. MAG) i mają inny wpływ na łuk oraz metal spoiny.
- "topliwą w osłonach gazu aktywnego" – opis pasuje raczej do metod z drutem elektrodowym, gdzie elektroda jest jednocześnie materiałem dodatkowym (typowe dla MIG/MAG), a nie do TIG.
- "topliwą w osłonach gazu obojętnego" – wskazuje gaz obojętny, ale błędnie przypisuje TIG elektrodzie topliwej. W TIG elektroda wolframowa nie topi się w sposób charakterystyczny dla drutu w MIG/MAG.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz słowo wolfram i nietopliwa elektroda, to niemal zawsze kieruje do TIG. Gdy pojawia się elektroda topliwa/drut w osłonie gazu, myśl o MIG/MAG i dopiero potem rozstrzygaj, czy gaz jest obojętny (MIG), czy aktywny (MAG).
