Tap test (często nazywany też "coin tap") jest metodą badań nieniszczących, w której diagnosta lekko opukuje badaną powierzchnię (np. młotkiem o niewielkiej masie, spotyka się wartości rzędu dziesiątek gramów) i nasłuchuje charakterystycznej zmiany tonu.
W elementach lotniczych, szczególnie w strukturach kompozytowych oraz przekładkowych (honeycomb/sandwich), wady takie jak delaminacja, odklejenie okładzin czy lokalne uszkodzenie rdzenia mogą powodować, że dźwięk po uderzeniu staje się wyraźnie inny (często bardziej "tępy"/"głuchy") niż w obszarze zdrowym. Dlatego poprawny opis metody to: opukiwanie i wykrywanie anomalii dźwiękowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Prześwietlanie promieniami gamma opisuje radiografię (RT), która polega na obrazowaniu przenikaniem promieniowania przez materiał, a nie na opukiwaniu i ocenie tonu.
- Wzbudzanie drgań skrętnych i analiza widma to podejście właściwe dla metod wibrodiagnostycznych/analizy drgań, typowych raczej dla oceny pracy maszyn i zespołów wirujących niż dla klasycznego Tap test struktur płatowca.
- Ogrzewanie i analiza kamerą termowizyjną to termografia (aktywna lub pasywna), gdzie bodźcem jest ciepło, a wynikiem rozkład temperatury, nie dźwięk po uderzeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: w Tap test kluczowe są trzy elementy: (1) lekkie, kontrolowane uderzenia, (2) porównanie dźwięku między obszarem referencyjnym a podejrzanym, (3) wnioski o możliwym odspojeniu/rozwarstwieniu. Parametry narzędzia (np. dokładna masa) mogą zależeć od procedury producenta.
