W doborze metody analitycznej kluczowe są: rodzaj próbki (matryca) oraz jaka informacja jest potrzebna (stężenie, identyfikacja, rozdział składników).
"Analiza składu chemicznego mieszanin gazowych" dobrze pasuje do odpowiedzi "Chromatografia gazowa", ponieważ GC umożliwia rozdzielenie składników mieszaniny lotnej i ich oznaczenie ilościowe/jakościowe (często z detektorami typu FID/TCD lub w układach sprzężonych).
"Analiza składu chemicznego substancji stałych" można powiązać ze "Spektroskopią w podczerwieni", bo IR jest powszechnie używana do identyfikacji materiałów stałych (np. proszków, polimerów) na podstawie pasm drgań wiązań chemicznych. W praktyce stosuje się różne techniki przygotowania próbki, ale idea polega na porównaniu widma z widmami wzorcowymi.
"Analiza składu chemicznego roztworów" wiąże się ze "Spektroskopią UV-VIS": w roztworach łatwo wykonać pomiar absorbancji w kuwecie, a zależność absorbancji od stężenia pozwala na oznaczenia ilościowe (po kalibracji). Metoda jest szczególnie typowa dla związków absorbujących w UV lub zakresie widzialnym.
"Analiza składu chemicznego powietrza" przypisano do "Spektrometrii masowej". Jest to uzasadnialne, gdy celem jest identyfikacja składników (zwłaszcza lotnych) na podstawie widma mas. W praktyce MS często pracuje także w sprzężeniu z chromatografią, ale sama idea identyfikacji po stosunku m/z pozostaje kluczowa.
Dlaczego pozostałe dopasowania są gorsze? Przypisanie UV-VIS do ciał stałych jest nietypowe w ujęciu podstawowym (standardowo uczy się pomiarów roztworów). Przypisanie IR do roztworów nie jest najczęściej wskazywanym "szkolnym" zastosowaniem w tego typu zadaniach. Zamiana GC z "powietrzem" bywa kusząca przez skojarzenie słowa "gazowa", ale w tabeli osobno występują "powietrze" i "mieszaniny gazowe", więc klucz rozróżnia te dwa opisy.
