W zakładzie górniczym "miejsca niebezpieczne" to strefy, w których ryzyko wypadku jest podwyższone (np. krawędzie skarp, rejon wyrobiska, zwałowiska, zbiorniki wodne). Jeżeli takie miejsce nie znajduje się pod stałym nadzorem, nie można opierać bezpieczeństwa wyłącznie na bieżącej obecności dozoru lub pracowników. Wymagane jest zatem formalne określenie sposobu zabezpieczenia.
Zgodnie z przywołaną podstawą prawną sposób zabezpieczenia tych miejsc ustala kierownik ruchu zakładu górniczego. Wynika to z jego roli: odpowiada za całokształt prowadzenia ruchu zakładu i organizację bezpieczeństwa na terenie całego obiektu. W praktyce może to oznaczać wydanie zarządzeń lub instrukcji dotyczących m.in. ogrodzeń, barier, tablic ostrzegawczych, znaków bezpieczeństwa czy zakazów wstępu do określonych stref.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Przodowy zespołu pracowników to dozór niższego szczebla – może nadzorować pracę brygady i egzekwować zasady, ale nie jest organem właściwym do ustalania ogólnego sposobu zabezpieczenia miejsc poza stałym nadzorem.
- Kierownik działu górniczego zarządza określonym działem/obszarem organizacyjnym, lecz nie ma kompetencji przypisanej do ustalania sposobu zabezpieczenia takich miejsc w imieniu całego ruchu zakładu.
- Sztygar górniczy jest stanowiskiem kojarzonym głównie z górnictwem podziemnym; w realiach zakładu odkrywkowego nie jest to właściwa rola do ustalania zasad zabezpieczenia miejsc niebezpiecznych poza stałym nadzorem.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na warunek "poza stałym nadzorem" – to on kieruje do odpowiedzi wskazującej na kompetencję najwyższą w zakresie ruchu i BHP, czyli KRZG.
