W biomechanice rozróżnia się pracę statyczną (bez zmiany długości mięśnia) oraz pracę dynamiczną (z wyraźną zmianą długości mięśnia i ruchem w stawie). Dodatkowo praca dynamiczna może zachodzić w dwóch podstawowych trybach:
- koncentrycznym – gdy mięsień skraca się, pokonując opór,
- ekscentrycznym – gdy mięsień wydłuża się pod obciążeniem, kontrolując ruch.
W chwili wybicia z progu skoczek narciarski wykonuje gwałtowny wyprost w stawach kończyny dolnej, aby nadać ciału prędkość. Mięsień czworogłowy uda jest głównym prostownikiem stawu kolanowego, a mięsień pośladkowy wielki jest silnym prostownikiem stawu biodrowego. W tej fazie oba mięśnie generują siłę poprzez skracanie się – dlatego jest to praca dynamiczna koncentryczna.
Odpowiedź "statyczną izometryczną" nie pasuje do opisu, ponieważ w izometrii napięcie może rosnąć, ale nie ma skracania ani wydłużania mięśnia, a ruch w stawie jest minimalny lub nie występuje. Taki typ pracy bardziej kojarzy się z utrzymywaniem pozycji (np. zatrzymanie w półprzysiadzie), a nie z fazą wybicia.
Odpowiedź "dynamiczną ekscentryczną" opisuje sytuację odwrotną: mięśnie pracują, ale wydłużają się, zwykle podczas hamowania lub amortyzacji (np. kontrolowany przysiad, lądowanie). To częściej dotyczy fazy przygotowania i pochłaniania energii, a nie momentu nadania przyspieszenia.
Odpowiedź "statyczną izotoniczną" jest problematyczna pojęciowo: izotonia odnosi się do (w przybliżeniu) stałego napięcia podczas ruchu, więc łączenie jej ze "statyczną" jest wewnętrznie niespójne w typowym ujęciu dydaktycznym. Na egzaminie warto pamiętać: wybicie = skracanie prostowników biodra i kolana, czyli koncentryka.
