Antagonizm mięśniowy oznacza, że dwie struktury mięśniowe działają w przeciwnych kierunkach w obrębie tego samego stawu i zazwyczaj w tej samej osi ruchu. W praktyce, gdy jeden mięsień (agonista) wykonuje dany ruch, drugi (antagonista) kontroluje go, hamuje lub wykonuje ruch odwrotny.
W ruchach zgięcia i wyprostu w stawie łokciowym klasyczną parą antagonistyczną są: mięsień dwugłowy ramienia (zgięcie przedramienia w łokciu) oraz mięsień trójgłowy ramienia (wyprost przedramienia w łokciu). To właśnie te dwa mięśnie najczęściej wykorzystuje się jako modelowy przykład pary zginacz–prostownik dla stawu łokciowego.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo:
- Zginacz łokciowy nadgarstka i mięsień łokciowy – pierwszy działa przede wszystkim na nadgarstek, a mięsień łokciowy wspomaga głównie wyprost w stawie łokciowym; nie jest to więc typowa para antagonistów dla zgięcia i wyprostu przedramienia.
- Mięsień kruczo-ramienny i mięsień ramienny – to nie jest para przeciwstawna: mięsień ramienny jest zginaczem w łokciu, natomiast kruczo-ramienny działa głównie w stawie ramiennym (na kości ramiennej), a nie jako przeciwnik w stawie łokciowym.
- Zginacz promieniowy nadgarstka i prostownik łokciowy nadgarstka – ta para dotyczy głównie ruchów w stawie nadgarstkowym, a pytanie odnosi się do zgięcia i wyprostu przedramienia w łokciu.
W kontekście pracy technika masażysty rozróżnianie, które mięśnie są antagonistami dla danego ruchu, ułatwia planowanie terapii tkanek miękkich: np. przy wzmożonym napięciu zginaczy warto ocenić także prostowniki i odwrotnie, ponieważ równowaga mięśniowa wpływa na zakres ruchu i komfort pacjenta.
