Mięśnie szkieletowe (czyli te, które w większości wykonują ruchy zależne od naszej woli i są przyczepione do kości) zbudowane są z włókien poprzecznie prążkowanych. "Prążkowanie" wynika z uporządkowania filamentów aktyny i miozyny w sarkomerach, co w obrazie mikroskopowym daje charakterystyczny układ jasnych i ciemnych prążków.
Drugą kluczową cechą włókna mięśniowego szkieletowego jest wielojądrzastość. W rozwoju włókno powstaje przez łączenie się wielu komórek prekursorowych (mioblastów) w jedną długą strukturę, dlatego w dojrzałym włóknie znajduje się wiele jąder komórkowych, zwykle położonych obwodowo.
Dlatego odpowiedź "prążkowanych - wielojądrzastych" trafnie łączy dwie cechy diagnostyczne mięśnia szkieletowego: prążkowanie i wielojądrzastość.
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami:
- "gładkich - jednojądrzastych" opisuje mięśnie gładkie (np. w ścianach narządów wewnętrznych), a nie mięśnie szkieletowe.
- "gładkich - wielojądrzastych" łączy cechy w sposób niecharakterystyczny: mięśnie gładkie w standardowym ujęciu histologicznym nie są wielojądrzaste jak włókna szkieletowe.
- "prążkowanych - jednojądrzastych" może kojarzyć się z mięśniem sercowym (też prążkowany), którego komórki często mają jedno (czasem dwa) jądro, ale to nie jest mięsień szkieletowy.
Dla technika masażysty rozróżnianie tych typów tkanki mięśniowej pomaga porządkować wiedzę o funkcji, regeneracji i reakcji na bodźce mechaniczne. W praktyce masażu pracuje się głównie z mięśniami szkieletowymi, więc warto utrwalić: szkieletowy = prążkowany + wielojądrzasty.
