W tego typu zadaniach strumień powietrza wentylacyjnego wyznacza się z zależności:
Q = V × n, gdzie Q to strumień powietrza w m3/h, V to kubatura pomieszczenia w m3, a n to krotność wymian powietrza w 1/h (ile razy w ciągu godziny ma zostać wymieniona objętość powietrza w pomieszczeniu).
Krok 1: odczyt danych. Dla każdego pomieszczenia należy odczytać z dołączonej tabeli właściwą krotność wymian. W praktyce inne wartości przyjmuje się zwykle dla pomieszczeń "czystych" (pokój mieszkalny, sypialnia), a inne dla "brudnych" (kuchnia, łazienka), ponieważ źródła wilgoci i zapachów wymagają intensywniejszego usuwania powietrza.
Krok 2: obliczenia cząstkowe. Osobno liczysz:
- Q dla pokoju mieszkalnego: 70 × n(pokój)
- Q dla sypialni: 30 × n(sypialnia)
- Q dla łazienki: 10 × n(łazienka)
- Q dla kuchni: 20 × n(kuchnia)
Krok 3: suma. Całkowita ilość powietrza wentylacyjnego dla mieszkania to suma strumieni: Qcałk = Qpokój + Qsypialnia + Qłazienka + Qkuchnia.
Odpowiedź "140 m3/h" jest poprawna, jeżeli po podstawieniu krotności z tabeli i zsumowaniu strumieni cząstkowych otrzymuje się właśnie taką wartość.
Odpowiedzi "130 m3/h", "110 m3/h" zwykle wynikają z typowych błędów: pominięcia jednego pomieszczenia, użycia zbyt małej krotności (np. z innego wiersza tabeli) albo błędnego przeliczenia jednostek. Z kolei "160 m3/h" bywa skutkiem przyjęcia zbyt dużej krotności dla kuchni/łazienki lub pomylenia, które pomieszczenie ma większe wymagania wentylacyjne.
Wskazówka egzaminacyjna: nie zaokrąglaj wyników cząstkowych zbyt wcześnie. Najpierw policz wszystkie Q, dopiero potem wykonaj sumę i ewentualne zaokrąglenie zgodnie z poleceniem.
