W tego typu zadaniu kluczowa jest interpretacja poziomic (linii łączących punkty o tej samej wysokości). Poziomice nie mówią wprost "tu jest stromo/tu jest łagodnie", ale pozwalają to odczytać z ich układu.
Zasada: im gęściej ułożone poziomice (małe odstępy między liniami), tym większe nachylenie stoku, czyli teren bardziej stromy. Im rzadziej (większe odstępy), tym łagodniejsze podejście.
Na dołączonej mapie Nosala widać wyraźne zróżnicowanie zagęszczenia poziomic na poszczególnych stokach. Od strony północnej linie są bardzo blisko siebie, co odpowiada bardzo stromemu zboczu. Podobnie strome są podejścia od zachodu i wschodu, gdzie poziomice także układają się gęsto. Natomiast od strony południowej, na odcinku grzbietu w kierunku Nosalowej Przełęczy, poziomice są rozstawione wyraźnie szerzej, co wskazuje na najmniejsze nachylenie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "południowej": to tam mapa sugeruje najbardziej łagodne podejście. Odpowiedzi "północnej", "wschodniej" i "zachodniej" są niepoprawne, ponieważ na tych stronach zagęszczenie poziomic jest większe, a więc teren jest bardziej stromy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównaj co najmniej dwa stoki i upewnij się, że prawidłowo odczytujesz kierunki świata z róży wiatrów (N u góry, S na dole mapy).
