Moc wyjściowa zasilacza to moc, jaką zasilacz może dostarczyć do obciążenia po swojej stronie wyjściowej (np. do układów sterowania, czujników, przekaźników, napędów o małej mocy). W zadaniach egzaminacyjnych najczęściej wynika ona bezpośrednio z danych umieszczonych na etykiecie/tablliczce znamionowej.
Aby ją obliczyć, należy:
- Odczytać z ilustracji parametry wyjściowe: napięcie wyjściowe Uwy (w woltach) oraz prąd wyjściowy Iwy (w amperach). Ważne jest, aby nie pomylić ich z parametrami wejściowymi (np. 230 V AC), które nie służą do prostego wyznaczenia mocy wyjścia.
- Zastosować zależność mocy: P = U · I. Dla zasilania DC jest to podstawowy wzór używany w praktyce serwisowej i montażowej.
- Sprawdzić jednostki: V · A = W, więc wynik podajemy w watach.
Odpowiedź "120 W" jest poprawna, ponieważ odpowiada iloczynowi typowych wartości znamionowych wyjścia spotykanych w automatyce (np. 24 V oraz 5 A daje 120 W). Pozostałe propozycje są błędne: "24 W" i "12 W" zwykle wynikają z błędnego skojarzenia mocy z samym napięciem (24 V lub 12 V) albo z pominięcia mnożenia przez prąd. "240 W" jest z kolei częstym efektem podwojenia wyniku "na oko" lub pomylenia parametrów/zakresów (np. wzięcia niewłaściwego prądu albo interpretacji danych z innej części opisu).
W praktyce mechatronika poprawne wyznaczenie mocy zasilacza pozwala dobrać zapas mocy (margines) i uniknąć przeciążenia, spadków napięcia oraz niestabilnej pracy systemu podczas uruchamiania.
