KWALIFIKACJA EKA4 - STYCZEŃ 2012

Opis w pytaniu odpowiada klasycznemu modelowi konkurencji doskonałej. Najważniejsze cechy tego modelu to: bardzo duża liczba przedsiębiorstw, brak siły rynkowej pojedynczej firmy oraz kształtowanie się ceny na rynku jako rezultat równoważenia się popytu i podaży. W takiej sytuacji pojedyncze przedsiębiorstwo przyjmuje cenę jako daną (jest cenobiorcą) i wybiera wielkość produkcji tak, aby maksymalizować wynik ekonomiczny.

W standardowym ujęciu decyzja produkcyjna firmy w konkurencji doskonałej prowadzi do warunku, że przy danej cenie rynkowej opłaca się produkować do momentu, w którym cena zrówna się z kosztem krańcowym. To właśnie ta relacja (P = MC) jest silną wskazówką, że chodzi o konkurencję doskonałą, a nie o rynek z siłą rynkową sprzedawców.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

• Konkurencja monopolistyczna: firm jest zwykle wiele, ale produkty są zróżnicowane, a przedsiębiorstwa mają pewną możliwość wpływania na cenę (marka, cechy produktu). Nie jest to więc sytuacja pełnego "braku wpływu na cenę" charakterystyczna dla konkurencji doskonałej.
• Monopol: na rynku działa jeden producent, który posiada znaczną siłę rynkową i kształtuje cenę, a nie przyjmuje jej jako wynik czystej gry popytu i podaży przy wielu firmach.
• Oligopol: na rynku działa niewielu dużych producentów, których decyzje wzajemnie na siebie oddziałują (strategiczne zachowania). To przeciwieństwo założenia o "bardzo dużej liczbie" niezależnych firm.

W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: gdy w opisie pojawia się wiele firm + cena rynkowa jako dana dla firmy + warunek P=MC, najczęściej chodzi o konkurencję doskonałą.