ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line) to technologia transmisji danych po miedzianej parze abonenckiej, zaprojektowana tak, aby nie kolidować z klasyczną telefonią. Pasmo mowy w torze analogowym (POTS) zajmuje zakres do ok. kilkunastu–20 kHz, natomiast ADSL przenosi dane w wyższej części widma, dzięki czemu oba sygnały mogą współistnieć, a w instalacji stosuje się filtry/splitter rozdzielające pasma.
W standardowym ADSL (np. opisanym w zaleceniu ITU-T G.992.1) wykorzystywane jest pasmo sięgające około 1,1 MHz. To uzasadnia odpowiedź: od 20 kHz do 1,1 MHz – dolna granica jest podana w przybliżeniu jako punkt, od którego zaczyna się część "danych" ponad pasmem głosowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- od 20 Hz do 1,1 THz – to nielogiczne dla transmisji po parze miedzianej w dostępie abonenckim; THz nie jest zakresem pracy ADSL i sugeruje zupełnie inną dziedzinę (np. optykę/terahercowe systemy badawcze).
- od 20 Hz do 1,1 kHz – ten zakres mieści się w niskich częstotliwościach, nie obejmuje typowego pasma mowy ani tym bardziej pasma potrzebnego dla ADSL; nie dałby wymaganej przepływności.
- od 20 MHz do 1,1 GHz – to pasma kojarzone raczej z radiokomunikacją lub innymi systemami wysokoczęstotliwościowymi; ADSL działa dużo niżej, w okolicach setek kHz i pojedynczych MHz.
W praktyce (dla montera i utrzymania torów telekomunikacyjnych) zapamiętanie rzędu wielkości jest kluczowe: ADSL = pasmo powyżej głosu, do ok. 1,1 MHz. To pomaga w doborze filtrów i rozumieniu, czemu zakłócenia w pewnych zakresach mogą wpływać na synchronizację modemu.
