Muskuł pneumatyczny (elastyczny element wykonawczy) musi być w maszynie zamocowany za pomocą odpowiednich końcówek przyłączeniowych. W praktyce spotyka się różne rozwiązania, ale jedno z najłatwiejszych do jednoznacznego rozpoznania na rysunku to połączenie gwintowe: końcówka ma część zewnętrznie lub wewnętrznie nagwintowaną, dzięki czemu można ją wkręcić w element współpracujący albo skręcić nakrętką. Taki sposób mocowania jest typowy tam, gdzie liczy się możliwość regulacji, szybkiego montażu i demontażu oraz wymiany podzespołu w ramach konserwacji.
Odpowiedź "spawanego" jest nieprawidłowa, ponieważ połączenie spawane realizuje się przez trwałe zespolenie materiałów i zwykle nie występują na nim cechy gwintu. Dodatkowo spawanie utrudnia serwis (brak rozłączności), co w elementach wymagających okresowej wymiany bywa niepożądane.
Odpowiedź "kołnierzowego" nie pasuje, bo połączenie kołnierzowe rozpoznaje się po kołnierzu (poszerzonej obrzeżnej części) oraz typowym układzie otworów pod śruby, zapewniającym skręcanie dwóch płaszczyzn. Jeżeli na rysunku widać cechy gwintu, a nie kołnierza z otworami, nie jest to ten typ.
Odpowiedź "tarczowego" także jest błędna: połączenia tarczowe kojarzą się z łączeniem przez tarczę/element płaski (często z otworami lub powierzchnią przylegania). W takim rozwiązaniu kluczowe są kształt tarczy i sposób skręcania, a nie nagwintowana końcówka.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach "na rysunku" szukaj cechy rozstrzygającej. Dla połączeń gwintowych będzie to zarys gwintu (rowki/helisa) lub jednoznacznie pokazany element nagwintowany; dla kołnierza – poszerzenie i otwory; dla spawania – brak rozłączności i ewentualne oznaczenia spoin.
