W złotnictwie i jubilerstwie dobór rodzaju lutu wiąże się przede wszystkim z tym, aby spoiwo:
- miało odpowiednio niższą temperaturę topnienia (lub właściwy zakres topnienia) niż łączone elementy,
- było zgodne z próbą stopu łączonych części (dobór "pod metal"),
- dawało zbliżoną barwę do barwy stopu wyrobu, żeby spoina nie odcinała się wizualnie po wykończeniu.
Dlatego czynniki takie jak "próba stopu łączonych elementów lub wyrobów", "barwa stopu łączonych elementów lub wyrobów" oraz "temperatura topnienia stopu łączonych elementów lub wyrobów" są typowymi kryteriami doboru lutu. Decydują o kompatybilności technologicznej i estetycznej połączenia.
Odpowiedź "masa łączonych elementów lub wyrobów" jest poprawna, ponieważ masa wpływa głównie na technikę prowadzenia procesu (np. intensywność grzania, dobór końcówki palnika, czas nagrzewania, kolejność dogrzewania oraz ryzyko przegrzania lokalnego). Nie jest natomiast podstawowym kryterium określającym rodzaj lutu rozumiany jako jego skład/klasa temperaturowa i dopasowanie barwy.
Typowe nieporozumienie polega na utożsamieniu "doboru lutu" z "doborem sposobu lutowania". W praktyce możesz użyć tego samego rodzaju lutu do małych i większych elementów ze stopu o tej samej próbie i barwie, ale inaczej poprowadzisz nagrzewanie: większa masa wymaga więcej energii i innej kontroli rozkładu ciepła. Natomiast sam lut musi nadal spełniać warunki temperatury topnienia oraz zgodności kolorystycznej i materiałowej.