W złotnictwie "dobór rodzaju lutu" rozumie się przede wszystkim jako dobór spoiwa o takich właściwościach, aby połączenie było zgodne materiałowo, estetyczne i bezpieczne temperaturowo. Dlatego kluczowe są cechy materiału łączonych elementów.
"Próba stopu łączonych elementów lub wyrobów." ma znaczenie, bo odnosi się do składu stopu (udział metalu szlachetnego i dodatków). Różne stopy mogą wymagać odpowiednio dobranego lutu, aby dobrze zwilżał powierzchnię, tworzył trwałą spoinę i nie wprowadzał niepożądanych różnic w barwie lub własnościach złącza.
"Barwa stopu łączonych elementów lub wyrobów." jest ważna z praktycznego punktu widzenia: lut powinien możliwie odpowiadać kolorystycznie wyrobowi, aby spoina po obróbce była jak najmniej widoczna. Dotyczy to szczególnie połączeń w miejscach eksponowanych.
"Temperatura topnienia stopu łączonych elementów lub wyrobów." to kryterium krytyczne. Lut musi topić się w temperaturze niższej niż materiał łączonych elementów, aby lutować bez ryzyka nadtopienia lub deformacji detalu. W praktyce dobiera się także kolejność lutowań w wyrobach złożonych (stosując luty o różnych temperaturach).
"Masa łączonych elementów lub wyrobów." wpływa głównie na parametry procesu: ilość dostarczanego ciepła, czas nagrzewania, dobór palnika i technikę prowadzenia płomienia. To nie jest cecha przesądzająca o tym, jaki lut (jego skład i temperatura topnienia) jest właściwy. Dlatego właśnie masa nie jest podstawowym czynnikiem doboru rodzaju lutu.
- Wskazówka egzaminacyjna: rozdzielaj "dobór materiału" (lut) od "doboru technologii" (jak grzać i jak długo).
