W roztworach mianowanych kluczowa jest zgodność między ilością substancji odważonego związku a objętością roztworu po sporządzeniu. Zależność opisuje wzór n = c · V, gdzie n to liczba moli, c to stężenie molowe (mol/dm3), a V to objętość roztworu w dm3.
Etykieta odważki analitycznej informuje, jaką ilość (masę odpowiadającą określonej liczbie moli) należy rozpuścić i dopełnić w kolbie miarowej, aby otrzymać roztwór o zadanym stężeniu. Jeżeli odważka jest przeznaczona na 1 dm3 roztworu 0,1 mol/dm3 AgNO3, oznacza to, że zawiera ona dokładnie tyle AgNO3, aby po dopełnieniu do 1 dm3 liczba moli spełniała warunek n = 0,1 · 1.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wariant z 500 cm3 roztworu 0,05 mol/dm3 odpowiada innej liczbie moli (bo zarówno V, jak i c są inne). Nie można go uznać za równoważny, jeśli etykieta wskazuje inną docelową parę (V, c).
- Wariant z dwiema kolbami po 500 cm3 roztworu 0,1 mol/dm3 daje łącznie 1 dm3, ale wymaga właściwego podziału i zachowania tego samego stężenia w obu porcjach. Jeśli odważka jest opisana jako porcja na jedną kolbę, to w praktyce etykieta wskazuje przygotowanie jednej porcji w jednej kolbie (bez dodatkowego dzielenia), a odpowiedź nie odtwarza zapisu z etykiety.
- Wariant z czterema kolbami po 250 cm3 roztworu 0,025 mol/dm3 także oznacza inne wymagane n (inne c), więc nie odpowiada deklaracji etykiety.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprowadź objętości do dm3 i sprawdź spójność przez n = c · V. To najprostszy test, czy opis odważki pasuje do podanej objętości i stężenia.
