Opisane urządzenie to zestaw oparty o dwa odbiorniki GNSS (GPS) umieszczone na jednej osi oraz oprogramowanie do zapisu danych. Z takiego układu można uzyskać przede wszystkim informacje geometryczne wynikające z pozycjonowania satelitarnego i geometrii obserwacji. Dwa odbiorniki (dwie anteny) umożliwiają dodatkowo wyznaczanie kierunku/azymutu osi (tzw. heading) na podstawie wektora bazowego między antenami.
Dlaczego "prędkości wiatru" nie da się zmierzyć?
Prędkość wiatru jest wielkością meteorologiczną opisującą ruch mas powietrza. GNSS nie jest czujnikiem ruchu powietrza, tylko systemem, który dostarcza informacji o położeniu (oraz pochodnych, np. prędkości obiektu z rozwiązania nawigacyjnego). Bez dodatkowego sensora (np. anemometru) nie ma fizycznego mechanizmu pomiaru wiatru, więc taki zestaw nie "zmierzy" prędkości wiatru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są (co do zasady) mierzalne/wyznaczalne w takim systemie?
- "wysokości" – wysokość jest jednym ze składowych rozwiązania pozycji GNSS (w praktyce z określoną dokładnością i zależnie od metody, układu odniesienia oraz jakości sygnału). Jest to typowy parametr wyjściowy odbiornika.
- "azymutu" – przy dwóch odbiornikach na jednej osi można wyznaczać orientację osi (azymut/heading) z wektora między antenami. To jedno z klasycznych zastosowań konfiguracji dwuantenowej.
- "kąta elewacji" – w nawigacji satelitarnej "elewacja" odnosi się do kąta wzniesienia satelity nad horyzontem dla danej obserwacji. Odbiorniki/oprogramowanie GNSS często obliczają elewację satelitów na podstawie efemeryd i przybliżonej pozycji odbiornika, bo parametr ten jest używany m.in. do filtracji obserwacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się wielkości z różnych dziedzin (geometria położenia vs meteorologia), sprawdź, czy urządzenie ma odpowiedni czujnik fizyczny. Sam GNSS dostarcza danych o pozycji/orientacji, ale nie mierzy bezpośrednio parametrów atmosfery.
