W kontroli jakości wydruków cyfrowych często wykorzystuje się densytometrię, czyli pomiar gęstości optycznej pól zadruku (zwykle na pasku kontrolnym). Densytometr przykłada się bezpośrednio do zadrukowanego pola, a urządzenie mierzy ilość światła odbitego (w praktyce: im mniej światła wraca do detektora, tym większa gęstość optyczna). Taki pomiar jest użyteczny, bo pozwala ocenić powtarzalność i "siłę" nadruku w czasie drukowania.
Odpowiedź "gęstości optycznej" jest właściwa, ponieważ właśnie ten parametr jest typowo kontrolowany na paskach kontrolnych zawierających jednolite pola barw procesowych (CMYK) lub pola pełnego krycia. Wynik pomaga wychwycić m.in. zbyt słabe lub zbyt mocne nałożenie tonera/farby, problemy z kalibracją, zabrudzenia lub zużycie materiałów.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych wielkości i innych narzędzi pomiarowych:
- "gładkości podłoża" odnosi się do właściwości papieru/tektury (podłoża). Gładkość bada się metodami przeznaczonymi do oceny powierzchni (np. pomiar oporu przepływu powietrza), a nie ręcznym densytometrem na polu barwnym.
- "gramatury papieru" to masa powierzchniowa podłoża. Nie ocenia się jej na gotowym polu zadruku densytometrem, tylko poprzez ważenie i odniesienie do powierzchni albo poprzez dane producenta papieru.
- "tacku farby" (lepkości/"ciągliwości" farby) jest parametrem technologii farbowej kontrolowanym specjalnymi przyrządami na etapie przygotowania farby. Nie jest to standardowy pomiar wykonywany na arkuszu testowym przy ocenie gotowego wydruku cyfrowego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: densytometr → gęstość optyczna na pasku kontrolnym, natomiast papier → gramatura/gładkość, a farba (w przygotowalni) → tack.
