W przekładni obiegowej (planetarnej) wyróżnia się zwykle cztery podstawowe elementy: koło słoneczne (centralne), koła satelitarne (planety), wieniec zębaty (koło pierścieniowe, często z uzębieniem wewnętrznym) oraz nośnik/jarzmo, na którym osadzone są satelity.
Koło satelitarne rozpoznaje się po tym, że jest to zębnik umieszczony między kołem słonecznym a wieńcem (jeśli wieniec występuje) i jest zamocowany na nośniku. W czasie pracy satelita obraca się wokół własnej osi, a dodatkowo "obiega" oś układu wraz z nośnikiem. Na przedstawionej ilustracji element spełniający tę definicję oznaczono cyfrą 3, więc wskazanie "3" jest właściwe.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do innych oznaczeń na rysunku: typowo mogą wskazywać koło słoneczne (element centralny), wieniec (pierścień) lub nośnik (część, do której mocowane są osie satelitów). Najczęstsza pomyłka polega na uznaniu koła centralnego za satelitę, bo oba są kołami zębatymi i na schemacie mogą wyglądać podobnie. Warto więc zawsze sprawdzić położenie elementu: satelita nie jest w osi układu, tylko znajduje się "na obwodzie" i jest powiązany z nośnikiem.
W zadaniach egzaminacyjnych najlepiej stosować prostą procedurę: najpierw zidentyfikować element centralny (słoneczne), potem element pierścieniowy (wieniec), a dopiero później koła pomiędzy nimi jako satelity. To ogranicza ryzyko błędu wynikającego z pierwszego skojarzenia.
