W układzie sieci TN-S przewód ochronny PE oraz przewód neutralny N są prowadzone oddzielnie na całej długości instalacji. To kluczowa cecha odróżniająca TN-S od układów, w których występuje przewód łączony (PEN) lub w których rozdział następuje dopiero w określonym punkcie.
Dla trójfazowego przyłącza do budynku jednorodzinnego typowo wymagane są:
- trzy żyły fazowe: L1, L2, L3,
- żyła neutralna: N,
- żyła ochronna: PE.
Oznacza to, że właściwy kabel powinien mieć pięć żył (3F + N + PE) i konstrukcję odpowiednią do pracy jako kabel ziemny (czyli przeznaczony do układania w gruncie). Na ilustracji poprawnej powinno być widoczne, że żyła ochronna i neutralna nie są połączone w jeden przewód (brak PEN), a liczba żył odpowiada zasilaniu 3-fazowemu z osobnym N i PE.
Dlaczego pozostałe ilustracje są błędne? Najczęstsze niezgodności to:
- zbyt mała liczba żył (np. kabel 4-żyłowy), co zwykle wskazuje na brak osobnego PE lub N,
- obecność żyły PEN (charakterystyczna dla TN-C lub odcinka przed rozdziałem w TN-C-S), co nie spełnia założenia TN-S,
- typ przewodu nieprzeznaczony do ziemi (przewody instalacyjne wewnętrzne), nawet jeśli liczba żył się zgadza.
W zadaniach egzaminacyjnych warto stosować prostą kontrolę: najpierw ustalić, czy sieć wymaga osobnego PE i N (TN-S), potem policzyć żyły (dla 3 faz zwykle 5), a na końcu ocenić przeznaczenie przewodu (ziemne = kabel do układania w gruncie).
