Stal eutektoidalna to stal o składzie odpowiadającym przemianie eutektoidalnej w układzie Fe–Fe3C. W warunkach bliskich równowagi (np. po wolnym chłodzeniu) jej mikrostruktura w temperaturze pokojowej składa się praktycznie w całości z perlitu.
Perlit jest mieszaniną dwóch faz: ferrytu (α-Fe, faza miękka) oraz cementytu (Fe3C, faza twarda). W obrazie metalograficznym perlit najczęściej rozpoznaje się po charakterystycznej budowie lamelarnej (pasmowej/warstwowej), wynikającej z naprzemiennego ułożenia ferrytu i cementytu. W zależności od powiększenia i kontrastu trawienia może to wyglądać jak drobne, równoległe "linie" lub obszary o wyraźnej teksturze.
Dlatego prawidłowa odpowiedź to "Na ilustracji 2." – jest to ilustracja, na której widoczny jest obraz typowy dla perlitu, a więc dla stali eutektoidalnej. Pozostałe ilustracje (niepoprawne odpowiedzi) przedstawiają mikrostruktury, które mogą odpowiadać innym przypadkom:
- Stal podeutektoidalna – poza perlitem pojawia się ferryt proeutektoidalny (jasne pola/siatka), co zmienia udział faz i obraz mikrostruktury.
- Stal nadeutektoidalna – poza perlitem występuje cementyt proeutektoidalny (często jako siatka/obwódki na granicach ziaren), co daje inny, bardziej "obrysowany" charakter.
- Struktury po nietypowej obróbce cieplnej (np. hartowanie/odpuszczanie) – mogą dawać obraz martenzytu lub sorbitu/troostytu, niebędący typowym perlitem eutektoidalnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy stali eutektoidalnej, najpierw szukaj na ilustracji perlitu bez domieszek faz proeutektoidalnych. Jeśli widzisz wyraźne "dodatkowe" jasne obszary ferrytu albo siatkę cementytu na granicach – to zwykle nie jest czysta stal eutektoidalna.
