Przy zawartości 0,47% C mamy do czynienia ze stalą podeutektoidalną (czyli o zawartości węgla mniejszej niż eutektoidalna). Po wyżarzaniu normalizującym (austenityzowanie i chłodzenie w powietrzu) w warunkach zbliżonych do równowagowych zachodzą przemiany dyfuzyjne, a typowa mikrostruktura w temperaturze pokojowej składa się z:
- ferrytu proeutektoidalnego (wydzielającego się z austenitu przed przemianą eutektoidalną),
- perlitu (mieszaniny ferrytu i cementytu powstałej w wyniku przemiany eutektoidalnej pozostałego austenitu).
To uzasadnia wybór odpowiedzi "Ferryt i perlit." jako właściwych składników strukturalnych dla takiej stali po normalizowaniu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "Ferryt i bainit." – bainit jest produktem przemian w zakresie temperatur pośrednich, typowo przy odpowiednio szybkim chłodzeniu lub wytrzymaniu izotermicznym. Nie jest to standardowa mikrostruktura po klasycznym normalizowaniu stali węglowej.
- "Perlit i ledeburyt." – ledeburyt wiąże się z układem Fe–C dla stopów o bardzo wysokiej zawartości węgla (charakterystycznych dla żeliw) i nie występuje w stali o 0,47% C po normalizowaniu.
- "Perlit i cementyt." – taka para sugeruje brak ferrytu i obecność nadmiarowego cementytu (typowe raczej dla stali nadeutektoidalnych). Dla 0,47% C oczekuje się ferrytu proeutektoidalnego, a cementyt występuje w perlicie jako jego składnik, nie jako oddzielna faza dominująca obok perlitu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: dla stali podeutektoidalnych po obróbkach dyfuzyjnych (wyżarzanie/normalizowanie) najczęściej rozpoznaje się układ ferryt + perlit, a udział perlitu rośnie wraz z zawartością węgla.
