Rozpoznanie wiertła do metalu z chwytem stożkowym Morse’a opiera się na ocenie części chwytowej, a nie samego ostrza. Wiertła kręte do metalu mogą mieć chwyt walcowy (do uchwytu wiertarskiego) albo stożkowy (bezpośrednio do gniazda wrzeciona lub konika). Chwyt Morse’a ma kształt zwężającego się stożka, który zapewnia samohamowne osadzenie w gnieździe.
Dodatkową cechą wskazaną w pytaniu jest zakończenie stożka płetwą, nazywaną też zabierakiem (ang. tang). To spłaszczony "języczek" na końcu chwytu. W praktyce pełni on dwie ważne role: pomaga w przeniesieniu momentu obrotowego w niektórych rozwiązaniach oraz umożliwia sprawne wybijanie/wyciąganie narzędzia z gniazda przy użyciu klina lub mechanizmu wypychającego.
Dlatego poprawny wybór ilustracji polega na znalezieniu rysunku, na którym jednocześnie widać:
- stożkowy chwyt (nie walcowy),
- płetwę/zabierak na samym końcu chwytu.
Odpowiedzi błędne zwykle przedstawiają inne warianty: wiertło z chwytem walcowym (brak stożka), wiertło stożkowe, ale bez widocznej płetwy, albo narzędzie podobne (np. rozwiertak, pogłębiacz), które ma inny kształt części roboczej lub chwytowej. Na egzaminie warto najpierw "odciąć" część roboczą (rowki wiórowe i ostrze) i skupić wzrok na końcówce chwytu – to najszybciej daje pewną identyfikację.
