Podział duszności na wdechową, wydechową i mieszaną opiera się na tym, w której fazie oddechu występuje największy wysiłek i utrudnienie przepływu powietrza. W praktyce technik weterynarii obserwuje tor oddechowy zwierzęcia, czas trwania faz oraz to, czy zwierzę angażuje dodatkowe mięśnie.
Duszność wydechowa występuje wtedy, gdy trudniejszy jest wydech. Typowe (ogólne) cechy to wydłużona faza wydechu, większy wysiłek podczas "wypchnięcia" powietrza, nierzadko widoczna praca tłoczni brzusznej oraz odgłosy sugerujące zwężenie/obturację dolnych dróg oddechowych (np. świsty). Taki obraz pasuje do mechanizmu, w którym opór w drogach oddechowych szczególnie utrudnia opróżnianie płuc.
Odpowiedź "Wdechową" wybiera się przy przewadze problemu na wdechu, co częściej wiąże się z utrudnieniem zasysania powietrza (np. w obrębie górnych dróg oddechowych). Jeżeli objawy dotyczą głównie wdechu, a wydech nie jest istotnie wydłużony ani wysiłkowy, nie jest to typ wydechowy.
Odpowiedź "Mieszaną" byłaby właściwa, gdy oba etapy oddechu są wyraźnie utrudnione i wysiłkowe. To częsty błąd: przy silnym niepokoju lub nasilonych objawach studenci mają tendencję do zaznaczania "mieszanej", nawet jeśli dominują cechy jednej fazy.
Odpowiedź "Płucną" jest w tym zestawie odpowiedzi problematyczna pojęciowo: opisuje raczej ogólne umiejscowienie przyczyny (płuca) niż klasyfikację według fazy oddechu. W pytaniu sprawdzana jest klasyfikacja typu duszności (wdech/wydech/mieszana), więc samo określenie "płucna" nie rozwiązuje zadania w wymaganym kluczu.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: dominujący wysiłek na wydechu → duszność wydechowa; dominujący wysiłek na wdechu → duszność wdechowa; podobnie nasilone obie fazy → duszność mieszana.
