W sieciach TCP/IP każda usługa "nasłuchuje" na określonym porcie, dzięki czemu klient (np. przeglądarka) wie, dokąd wysłać połączenie. Dla usług WWW kluczowe są dwa porty domyślne:
- HTTP – standardowo port 80 (połączenie nieszyfrowane).
- HTTPS – standardowo port 443 (połączenie szyfrowane, wykorzystywane do bezpiecznego przesyłania danych, np. logowania i płatności).
Dlatego poprawna odpowiedź to 443: gdy serwer WWW działa w trybie HTTPS, klient łączy się domyślnie właśnie z tym portem (o ile w adresie URL nie podano innego portu).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 80 – to domyślny port dla HTTP, czyli ruchu WWW bez szyfrowania. Częsty błąd wynika z kojarzenia "WWW = 80" i pomijania w treści pytania słowa "HTTPS".
- 110 – port typowy dla usługi pocztowej POP3 (odbiór poczty). Nie dotyczy serwera WWW.
- 20 – port związany z FTP (kanał danych w trybie aktywnym). To inna usługa niż HTTP/HTTPS.
W praktyce administracyjnej znajomość portu 443 jest potrzebna m.in. do konfiguracji reguł zapory, przekierowań NAT oraz diagnozowania problemów z dostępem do stron. Jeśli użytkownik nie może otworzyć witryny przez HTTPS, jednym z pierwszych kroków jest sprawdzenie, czy port 443 jest osiągalny i czy serwer faktycznie na nim nasłuchuje.