Odtlenianie stali polega na obniżeniu zawartości tlenu rozpuszczonego w ciekłym metalu poprzez wprowadzenie pierwiastków o dużym powinowactwie do tlenu. Do najczęściej stosowanych odtleniaczy należą m.in. aluminium i krzem (często w postaci żelazokrzemu). W procesie konwertorowym warunki podczas dmuchu są silnie utleniające: intensywnie doprowadzany tlen utlenia składniki kąpieli oraz powoduje wysoką aktywność tlenu w metalu i żużlu.
Dlatego właściwy etap podania odtleniaczy to spust stali z konwertora do kadzi. Wtedy dopływ tlenu (dmuch) jest zakończony, a dodawanie odtleniaczy do strumienia spustu lub bezpośrednio do kadzi ułatwia ich szybkie rozprowadzenie w objętości metalu. Zmniejsza to także straty odtleniaczy wynikające z ich utleniania w samym konwertorze i sprzyja osiągnięciu założonego składu chemicznego oraz czystości metalurgicznej.
- Odpowiedź "Przed obniżeniem lancy tlenowej w trakcie wytopu." jest nieprawidłowa, ponieważ na tym etapie proces dopiero wchodzi w fazę intensywnego utleniania; odtleniacze zostałyby w dużej części zużyte/utlenione bez uzyskania stabilnego efektu w stali.
- Odpowiedź "Podczas wlewania do konwertora ciekłej surówki." jest błędna: wlewanie surówki to etap przygotowania wsadu, po którym następuje dmuch i silne utlenianie. Dodatek Al/FeSi zbyt wcześnie oznacza duże straty i brak kontroli końcowej zawartości tlenu w stali.
- Odpowiedź "Po opuszczeniu lancy tlenowej do kąpieli metalowej." również jest nieprawidłowa, bo samo opuszczenie lancy jest związane z prowadzeniem dmuchu; w warunkach doprowadzania tlenu odtleniacze nie spełnią swojej roli efektywnie.
W praktyce technologicznej kluczowe jest, aby odtlenianie (oraz część dodatków stopowych) realizować w momencie, gdy proces w konwertorze nie niszczy już dodatków poprzez dalsze utlenianie, a jednocześnie zapewnia się dobre wymieszanie metalu – stąd typowe umiejscowienie tej operacji podczas spustu do kadzi.
