Kabel koncentryczny ma charakterystyczną, łatwą do rozpoznania budowę współosiową. Oznacza to, że elementy przewodzące i izolujące są ułożone warstwowo wokół jednej osi.
Na prawidłowym rysunku (zwykle w przekroju poprzecznym) powinny być widoczne typowe warstwy:
- Żyła wewnętrzna (jeden przewodnik w środku przekroju) – to kluczowa cecha odróżniająca od kabli wielożyłowych i skrętki.
- Dielektryk wokół żyły – izolacja utrzymująca stałą odległość między żyłą a ekranem.
- Ekran (np. oplot i/lub folia) – warstwa przewodząca do ekranowania przed zakłóceniami oraz jako przewodnik powrotny.
- Płaszcz zewnętrzny – osłona mechaniczna.
Dlaczego pozostałe rysunki bywają błędnie wybierane? Najczęściej dlatego, że przedstawiają:
- Skrętkę – w przekroju lub na rysunku poglądowym widać zwykle pary żył (co najmniej dwie żyły tworzące parę, często kilka par) zamiast jednej żyły centralnej i pierścieniowych warstw.
- Przewód wielożyłowy – kilka żył obok siebie w jednej izolacji; brak wyraźnego, koncentrycznego ekranu dookoła jednej osi.
- Kabel ekranowany niekoncentryczny – może mieć ekran, ale jeśli w środku jest wiązka żył/par, to nie jest to koncentryk.
W praktyce montera sieci i urządzeń telekomunikacyjnych rozpoznanie koncentryka jest ważne przy doborze przewodu do instalacji abonenckich (np. RTV/SAT, CCTV) oraz przy przygotowaniu zakończeń: koncentryk wymaga innego sposobu obróbki warstw (płaszcz, ekran, dielektryk, żyła) niż skrętka.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz rysunek, znajdź jedną żyłę w samym środku i sprawdź, czy wokół niej są okrężne warstwy. Jeśli widzisz pary żył albo kilka żył "w pakiecie", to najpewniej nie jest kabel koncentryczny.
