Na ilustracji pokazano końcówkę kabla w białej powłoce zewnętrznej. Wewnątrz znajdują się cztery oddzielnie izolowane żyły (czarna, czerwona, zielona, żółta) ułożone płasko i równolegle. Kluczową cechą diagnostyczną jest to, że żyły nie są skręcone w pary.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Prosty."
W praktyce telekomunikacyjnej określenie "kabel prosty" bywa używane potocznie dla kabla nieskręcanego, gdzie żyły biegną równolegle w jednej płaszczyźnie. Taki kabel (często nazywany też płaskim telefonicznym) spotyka się w starszych instalacjach abonenckich/telefonicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Skrętka. Skrętka ma żyły zorganizowane w pary i wyraźnie skręcone spiralnie (skręt ogranicza zakłócenia). Na rysunku widać brak skręcenia oraz układ płaski, więc to nie skrętka.
- Współosiowy. Kabel współosiowy ma charakterystyczną budowę: przewodnik centralny, dookoła dielektryk, następnie ekran (oplot/folia) i powłoka. Na rysunku nie widać ani przewodnika centralnego, ani warstw koncentrycznych czy ekranu.
- Światłowodowy. Światłowód nie ma miedzianych żył wielodrutowych; zawiera włókna szklane/plastikowe i typowe elementy ochronne. Na ilustracji widać odizolowane miedziane linki, więc to kabel miedziany, nie optyczny.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu kabla zawsze szukaj jednej cechy rozstrzygającej: skręt (skrętka), warstwy koncentryczne i ekran (współosiowy), włókno (światłowód) lub żyły równoległe (kabel płaski/prosty).
