KWALIFIKACJA ELM3 - STYCZEŃ 2021

PYTANIE NR 16.
Na którym rysunku przedstawiono mocowanie kołnierzowe siłowników pneumatycznych?
Ilustracja przedstawia cztery rysunki techniczne różnych typów mocowań siłowników pneumatycznych, oznaczone literami A, B, C
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Mocowanie kołnierzowe rozpoznaje się po płycie montażowej (kołnierzu) ustawionej prostopadle do osi siłownika, zwykle z symetrycznie rozmieszczonymi otworami. Na ilustracji taki element znajduje się na rysunku B, podczas gdy A pokazuje czopy, C łapy, a D ucho wahliwe.

Pełne wyjaśnienie:

Mocowanie kołnierzowe siłownika pneumatycznego ma postać płyty montażowej prostopadłej do osi siłownika, umieszczonej na głowicy przedniej lub tylnej. Taki sposób montażu zapewnia wysoką sztywność, jest korzystny przy większych siłach i tam, gdzie liczy się precyzyjne pozycjonowanie, ale zwykle gorzej toleruje błędy współosiowości.

Na ilustracji rysunek z wyraźną płytą wystającą poza obrys korpusu i ustawioną poprzecznie do kierunku ruchu tłoczyska odpowiada właśnie mocowaniu kołnierzowemu, dlatego poprawna jest odpowiedź "B".

Pozostałe rysunki przedstawiają inne typy mocowań, które bywają mylone z kołnierzem:

  • "A" pokazuje mocowanie czopowe – charakterystyczne są dwa przeciwległe występy (czopy), które umożliwiają obrót siłownika wokół osi prostopadłej do ruchu tłoczyska i kompensują odchyłki kątowe.
  • "C" to mocowanie na łapach – wsporniki są ułożone wzdłuż osi siłownika i służą do przykręcenia do płaskiej powierzchni; elementy montażowe nie tworzą płyty poprzecznej.
  • "D" przedstawia mocowanie wahliwe tylne (ucho z otworem), które pozwala na wychylenie i jest używane tam, gdzie ruch i geometria mechanizmu wymagają przegubu.

W praktyce rozróżnienie najłatwiej oprzeć na pytaniu: czy element montażowy jest poprzeczną płytą (kołnierz), podłużnymi wspornikami (łapy), czopami do obrotu (czopowe), czy uchem z otworem (wahliwe).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Mocowanie kołnierzowe to sposób instalacji siłownika, w którym na głowicy znajduje się płyta (kołnierz) ustawiona prostopadle do osi siłownika. Do tej płyty wykonuje się symetryczne otwory i przykręca siłownik do konstrukcji, uzyskując sztywny montaż.
Szukaj elementu w formie płyty poprzecznej: jest wyraźnie szersza od korpusu i "zamyka" czoło siłownika, a jej płaszczyzna jest prostopadła do kierunku ruchu tłoczyska. To odróżnia kołnierz od łap (podłużne) i czopów (dwa krótkie występy).
Kołnierz zapewnia bardzo sztywne przeniesienie obciążeń na ramę maszyny, bo siły działają osiowo i są rozkładane na kilka śrub w płycie kołnierzowej. Dzięki temu maleje ryzyko ugięć i przesunięć, co jest ważne przy dociskach, prasach i precyzyjnym pozycjonowaniu.
Kołnierz to płyta prostopadła do osi siłownika (montaż "czołowy"). Łapy to wsporniki równoległe do osi (montaż "od spodu"/"wzdłuż"). Łapy są bardziej uniwersalne i proste, a kołnierz daje zwykle większą sztywność w osi pracy.
Zwykle nie. Kołnierz jest mocowaniem sztywnym, więc słabo toleruje błędy współosiowości, które mogą zwiększać tarcie i przyspieszać zużycie prowadzeń oraz uszczelnień. Do kompensacji odchyłek częściej stosuje się rozwiązania przegubowe, np. czopowe lub wahliwe.
Mocowanie czopowe wykorzystuje dwa przeciwległe czopy, które pozwalają siłownikowi obracać się wokół osi prostopadłej do ruchu tłoczyska. Wybiera się je, gdy mechanizm pracuje po łuku lub gdy potrzebna jest kompensacja kątowa, np. w manipulatorach i układach z dźwigniami.
Mocowanie wahliwe (ucho z otworem) stosuje się, gdy siłownik ma pracować jak element przegubowy i zmieniać kąt ustawienia w trakcie ruchu. Ułatwia to współpracę z mechanizmami o zmiennej geometrii i ogranicza obciążenia boczne tłoczyska w porównaniu z montażem sztywnym.
W praktyce spotyka się odniesienia do norm serii ISO, m.in. PN-EN ISO 15552 oraz PN-EN ISO 21287, które standaryzują wymiary i interfejsy. Dobór i montaż zawsze należy też weryfikować w dokumentacji producenta urządzenia oraz wymaganiach dla maszyn.
Najczęściej działa podobieństwo kształtów: w obu przypadkach widać "płaskie" elementy mocujące. Kluczowe jest jednak ustawienie względem osi siłownika: kołnierz jest poprzeczny (prostopadły), a łapy biegną wzdłuż (równolegle). Pomaga ćwiczenie rozpoznawania orientacji elementów.
Najpierw znajdź oś siłownika (kierunek wysuwu tłoczyska). Potem sprawdź, czy przy głowicy jest płyta poprzeczna wystająca poza obrys korpusu. Jeśli widzisz łapy pod spodem, dwa czopy lub ucho z otworem, to nie jest kołnierz. Ta prosta sekwencja ogranicza pomyłki.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 64% zdających egzamin. średnie

Eksperci podkreślają: "Mocowanie kołnierzowe rozpoznaje się po płycie montażowej (kołnierzu) ustawionej prostopadle do osi siłownika, zwykle z symetrycznie rozmieszczonymi otworami."

Źródła:

  • PN-EN ISO 15552 (ISO 15552) – Pneumatic fluid power — Cylinders with detachable mountings, bore sizes 32 mm to 320 mm (standard document; dokładne punkty zależą od wydania).
  • PN-EN ISO 21287 (ISO 21287) – Pneumatic fluid power — Compact cylinders, bore sizes 20 mm to 100 mm (standard document; dokładne punkty zależą od wydania).
  • Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn (Machinery Directive) – wymagania zasadnicze dla maszyn i dokumentacji.

Materiały:

  • Katalogi i instrukcje montażu producentów siłowników pneumatycznych (rysunki mocowań)
  • PN-EN ISO 15552 (siłowniki pneumatyczne – wymiary i interfejsy montażowe)
  • PN-EN ISO 21287 (siłowniki kompaktowe – wymiary i mocowania)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego