W górnictwie odkrywkowym urabianie ciągłe oznacza, że złoże jest odspajane i odbierane w sposób możliwie nieprzerwany, a strumień urobku może być przekazywany dalej (np. na przenośniki) bez typowego cyklu roboczego "nabierz–podnieś–obróć–wysyp".
Dlatego organ roboczy właściwy dla urabiania ciągłego ma zwykle konstrukcję wielonaczyniową albo skrawającą, pracującą w sposób ciągły (w praktyce spotyka się m.in. rozwiązania kołowe lub łańcuchowe z szeregiem elementów urabiających). Taki organ roboczy w czasie pracy stale odspaja materiał, a urobek jest na bieżąco transportowany z rejonu urabiania.
Odpowiedź wskazująca organ roboczy do pracy ciągłej jest poprawna, jeżeli na rysunku widać cechy typowe dla pracy ciągłej, np. wiele powtarzalnych elementów urabiających (naczyń/czerpaków) albo ciągły układ skrawania i odbioru urobku. To odróżnia go od osprzętu cyklicznego, gdzie pojedyncza łyżka lub chwytak realizuje kolejne fazy cyklu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, jeśli przedstawiają osprzęt typowy dla pracy cyklicznej (np. pojedynczą łyżkę przedsiębierną/podsiębierną, chwytak, elementy niebędące organem urabiającym). Częsty błąd na egzaminie polega na tym, że zdający rozpoznaje "koparkę" jako całość, zamiast wskazać konkretny organ roboczy odpowiedzialny za odspajanie złoża.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odpowiedz sobie, czy dany osprzęt musi wykonać pełny cykl (nabranie i wysyp), czy też może urabiać i przekazywać urobek stale. To rozróżnienie zwykle wystarcza do poprawnego wyboru rysunku.
