W urządzeniach o I klasie ochronności ochrona przeciwporażeniowa opiera się na tym, że dostępne części przewodzące (np. metalowa obudowa) są połączone z przewodem ochronnym PE. Dzięki temu, w razie uszkodzenia izolacji i pojawienia się napięcia na obudowie, prąd zwarciowy popłynie do ziemi, co umożliwia szybkie zadziałanie zabezpieczenia (np. wyłącznika nadprądowego lub RCD, jeśli jest zastosowany).
Dla jednofazowego odbiornika ruchomego (czyli zasilanego z sieci 1~) typowym wymaganiem jest przewód elastyczny z trzema żyłami: fazową (L), neutralną (N) oraz ochronną (PE). Z tego powodu poprawny wybór to rysunek przedstawiający przewód/wtyczkę, które jednoznacznie przewidują styk ochronny i żyłę ochronną.
- Odpowiedź prawidłowa to ta, która pokazuje komplet L–N–PE (czyli przewód 3-żyłowy) i możliwość podłączenia do styku ochronnego.
- Odpowiedzi nieprawidłowe zwykle przedstawiają przewód 2-żyłowy (L i N) albo rozwiązanie charakterystyczne dla urządzeń II klasy ochronności, gdzie nie stosuje się przewodu ochronnego, bo ochronę zapewnia podwójna/wzmocniona izolacja.
- Inną częstą pułapką jest mylenie przewodu do odbiornika ruchomego z przewodem/instalacją stałą – w pytaniu kluczowe jest słowo ruchomego, co wskazuje na przewód elastyczny zakończony odpowiednią wtyczką.
W praktyce, przy montażu i eksploatacji urządzeń (także gazowych wyposażonych w elementy elektryczne), dobór właściwego przewodu z PE jest elementem bezpieczeństwa użytkowania i ogranicza ryzyko porażenia.
