W metodzie technicznej pomiaru mocy czynnej nie używa się watomierza, tylko wyznacza się moc ze wzoru P = U · I. Oznacza to, że wynik będzie poprawny tylko wtedy, gdy:
- I jest prądem płynącym przez odbiornik,
- U jest napięciem występującym na zaciskach odbiornika.
Dlatego układ połączeń przyrządów ma zasadnicze znaczenie. Amperomierz powinien być włączony szeregowo z badanym elementem (odbiornikiem), aby mierzył ten sam prąd, który płynie przez odbiornik. Woltomierz powinien być włączony równolegle do odbiornika, aby mierzył dokładnie napięcie na nim.
W praktyce spotyka się kilka wariantów połączeń, które różnią się tym, czy woltomierz obejmuje swoim pomiarem wyłącznie odbiornik, czy także spadek napięcia na amperomierzu, oraz czy amperomierz mierzy tylko prąd odbiornika, czy prąd odbiornika powiększony o prąd pobierany przez woltomierz. To prowadzi do błędów metodycznych.
Odpowiedź wskazująca schemat, w którym woltomierz jest podłączony bezpośrednio do odbiornika (a nie np. do całej gałęzi z dodatkowym spadkiem na amperomierzu), spełnia warunek "poprawnie mierzonego napięcia", bo mierzy napięcie dokładnie na elemencie, dla którego liczona jest moc.
Pozostałe warianty schematów są typowo błędne w tym sensie, że:
- woltomierz może mierzyć napięcie większego fragmentu obwodu niż sam odbiornik (np. razem ze spadkiem na amperomierzu),
- amperomierz może mierzyć prąd obejmujący również prąd woltomierza, a nie wyłącznie prąd odbiornika,
- oba powyższe efekty powodują, że iloczyn U·I nie odpowiada mocy odbiornika.
Na egzaminie warto szybko sprawdzić dwa warunki: amperomierz zawsze szeregowo oraz woltomierz zawsze równolegle do elementu, na którym ma być mierzone napięcie. Dopiero potem wybiera się rysunek, który spełnia te wymagania.
