KWALIFIKACJA ELE2 - CZERWIEC 2015 (test 2)

PYTANIE NR 21.
Na którym schemacie połączeń przedstawiono zgodne z zamieszczonym planem instalacji podłączenie przewodów w puszce numer 3?
Ilustracja przedstawia plan instalacji elektrycznej w budynku, związany z egzaminem zawodowym dla elektryków w kwalifikacji
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawny schemat to ten, który dokładnie odtwarza połączenia wynikające z planu dla puszki nr 3: liczbę przewodów wchodzących/wychodzących, rozgałęzienia oraz wymagane mostki. Należy sprawdzić ciągłość PE i N oraz właściwe połączenie żyły fazowej dla przelotu i odejść. Tylko jeden wariant spełnia wszystkie te warunki jednocześnie.

Pełne wyjaśnienie:

W tego typu zadaniu punktem odniesienia jest plan instalacji (gdzie widać przebieg obwodów i miejsca rozgałęzień), a odpowiedzią ma być właściwy schemat połączeń w konkretnej puszce. Aby poprawnie wybrać schemat dla puszki nr 3, trzeba przejść metodycznie przez kilka kroków.

  • Krok 1: Ustal, co "spotyka się" w puszce nr 3. Z planu instalacji odczytaj, ile odcinków przewodów dochodzi do tej puszki (np. przewód zasilający "od poprzedniej puszki", przewód "do następnej puszki", przewód do punktu świetlnego/gniazda/łącznika). To determinuje liczbę żył i miejsc łączenia.
  • Krok 2: Rozdziel funkcje żył. W schematach puszek kluczowe jest, aby przewód ochronny PE był prowadzony i łączony w sposób ciągły (z reguły wszystkie PE razem), przewód neutralny N analogicznie (wszystkie N razem), a faza L była łączona zgodnie z logiką obwodu (przelot i ewentualne odejścia).
  • Krok 3: Zweryfikuj przelot vs odejście. Jeśli puszka jest elementem przelotowym, w schemacie musi być widoczne połączenie "wejście–wyjście" dla odpowiednich żył. Jeżeli jest rozgałęzienie, musi pojawić się dodatkowe odejście do odbiornika lub łącznika, ale bez "zrywania" ciągłości N/PE.
  • Krok 4: Sprawdź, czy schemat nie tworzy błędnych zwarć lub przerw. Typowe błędy w odpowiedziach błędnych to: brak połączenia PE, pominięcie N, niewłaściwe zmostkowanie fazy, albo połączenie żył, które w planie nie powinny się łączyć w tej puszce.

Odpowiedź "D" jest poprawna, bo jako jedyna zachowuje komplet połączeń zgodny z planem dla puszki nr 3: uwzględnia wszystkie wejścia/wyjścia, właściwe rozgałęzienia oraz poprawne grupowanie PE i N. Pozostałe schematy są niepoprawne, ponieważ zawierają co najmniej jedną niezgodność z planem (np. brak wymaganej ciągłości przewodu, błędne rozgałęzienie lub niewłaściwe łączenie żył).

Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz odpowiedź, policz "ile razy" dana żyła musi się pojawić w puszce (wejście/wyjście/odejście) i dopiero potem szukaj schematu, który ma dokładnie tyle połączeń. To ogranicza wybór intuicyjny i zmniejsza ryzyko pomyłki.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Sprawdź liczbę przewodów dochodzących do puszki, rolę żył (L, N, PE) oraz to, czy puszka jest przelotowa czy rozgałęźna. Poprawny schemat musi zachować ciągłość PE i N oraz właściwie łączyć fazę zgodnie z przebiegiem obwodu z planu.
Na planie policz wszystkie odcinki linii/tras kablowych dochodzące do puszki nr 3 oraz odejścia do odbiorników (np. punkt światła, gniazdo, łącznik). Każde dojście oznacza osobny przewód/odcinek, który musi mieć odzwierciedlenie w schemacie połączeń.
PE ma zapewniać ochronę przeciwporażeniową i zachować ciągłość między wszystkimi odcinkami instalacji oraz urządzeniami. W puszce typowo łączy się wszystkie żyły PE razem, aby nie przerywać ciągłości ochrony. Błąd w PE jest krytyczny dla bezpieczeństwa.
Puszka przelotowa to taka, przez którą obwód "przechodzi dalej" do kolejnych punktów. W schemacie powinno to oznaczać połączenie wejścia z wyjściem dla odpowiednich żył (np. PE i N oraz często L), a ewentualne odejście jest dodatkowe, nie zamiast przelotu.
Najczęstsze są: pomylenie N z PE, brak połączenia jednej z żył (przerwa w ciągłości), błędne zmostkowanie fazy (np. połączenie niewłaściwych odcinków), oraz nieuwzględnienie dodatkowego odejścia do odbiornika. Pomaga kontrolna lista: PE, N, L oraz liczba dojść.
Zwykle nie. Odpowiedzi różnią się detalami, które wynikają właśnie z planu: ile przewodów dochodzi do puszki i dokąd idą dalej. Próba "na oko" zwiększa ryzyko pomyłki, bo schematy mogą wyglądać podobnie, ale jedna brakująca żyła zmienia poprawność.
Alarmujące są: brak ciągłości PE, brak N w miejscu, gdzie powinien przechodzić dalej, lub połączenia sugerujące zwarcie (np. łączenie żył o różnych funkcjach). Jeśli schemat "gubi" przewód, który na planie wyraźnie wchodzi do puszki, to też jest niezgodność.
Kluczowe są: typ obwodu (oświetleniowy/gniazdowy), liczba odejść, obecność elementów sterowania (łączniki), oraz sposób prowadzenia przewodów (przelot/rozgałęzienie). Do tego dochodzi identyfikacja żył i utrzymanie ciągłości przewodu ochronnego.
"Na przelot" łączy się L, gdy zasilanie ma iść dalej do następnego punktu obwodu. Odejście wykonuje się, gdy z tej puszki zasilasz dodatkowy element (np. oprawę, następny odcinek obwodu, puszkę). Plan instalacji pokazuje, czy obwód ma kontynuację i gdzie występują odgałęzienia.
Ćwicz łączenie planu instalacji ze schematem puszki: najpierw rozpisz, co wchodzi i wychodzi z puszki, potem przypisz funkcje żył (L/N/PE), a na końcu sprawdź ciągłość przelotu. Pomaga rozwiązywanie wielu przykładów i robienie własnych szkiców połączeń.
info

Statystycznie 61% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Poprawny schemat to ten, który dokładnie odtwarza połączenia wynikające z planu dla puszki nr 3: liczbę przewodów wchodzących/wychodzących, rozgałęzienia oraz wymagane mostki."

Materiały:

  • Podręczniki i zbiory zadań z czytania schematów instalacji elektrycznych dla poziomu branżowego
  • Instrukcje producentów osprzętu instalacyjnego (złączki, puszki, rozdzielnice) – przykłady połączeń
  • Materiały dydaktyczne szkoły/CKZ do kwalifikacji ELE.2 dotyczące instalacji budynkowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego