KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - STYCZEŃ 2015

W przedstawionej sytuacji kluczowe są obserwowane cechy zachowania: pacjentka po niepomyślnym wyniku badania stała się smutna, małomówna i apatyczna. Taki zestaw objawów opisuje przede wszystkim obniżenie nastroju połączone z wycofaniem i spadkiem aktywności. Najtrafniejszym określeniem tego stanu emocjonalnego jest przygnębienie – stan smutku, zniechęcenia i mniejszej energii psychicznej, często pojawiający się jako reakcja na trudne informacje.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

• "Niepokój" zwykle wiąże się z lękiem, napięciem, trudnością w uspokojeniu się, czasem z pobudzeniem, zwiększoną czujnością i martwieniem się "co będzie dalej". W opisie nie ma akcentu na napięcie czy lęk, tylko na smutek i apatię.
• "Oburzenie" to reakcja z kręgu złości i sprzeciwu – pojawia się, gdy ktoś czuje się potraktowany niesprawiedliwie, bywa połączone z oceną moralną i wyraźnym protestem. Nie ma tu cech protestu ani wzburzenia.
• "Irytacja" również należy do reakcji złości, ale ma charakter bardziej "drażliwy": łatwe denerwowanie się, rozdrażnienie, krótsza cierpliwość. W przedstawionym obrazie dominuje wyciszenie i wycofanie, a nie drażliwość.

Z perspektywy opiekuna medycznego ważne jest, aby takie przygnębienie zauważyć i nazwać w opisie obserwacji, a następnie adekwatnie zareagować: mówić spokojnie, dać czas na odpowiedź, okazać empatię, zapytać o podstawowe potrzeby oraz przekazać informację personelowi, jeśli stan się pogłębia lub pacjentka przestaje współpracować w zakresie samoopieki.