Aby wyznaczyć minimalną wielkość pola składowego dla jednoczesnego składowania kontenerów w jednej warstwie, zakłada się, że każdy kontener zajmuje na placu powierzchnię równą iloczynowi jego długości i szerokości (rzut prostokąta na podłoże). W takim ujęciu nie dodaje się dodatkowych pasów ruchu ani odstępów technologicznych, tylko sumuje "czyste" pola zajętości.
W typowych zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się zaokrąglone wymiary ewidencyjne:
20’ ≈ 6,1 m × 2,4 m, więc pole jednego kontenera 20’ wynosi 6,1×2,4 = 14,64 m2.
40’ ≈ 12,2 m × 2,4 m, więc pole jednego kontenera 40’ wynosi 12,2×2,4 = 29,28 m2.
Następnie sumuje się zapotrzebowanie na plac dla całej partii:
4 kontenery 20’: 4 × 14,64 = 58,56 m2
6 kontenerów 40’: 6 × 29,28 = 175,68 m2
Łącznie: 58,56 + 175,68 = 234,24 m2.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości 58,56 m2 i 175,68 m2 odpowiadają policzeniu tylko jednej grupy (odpowiednio: tylko 20’ albo tylko 40’), czyli są wynikami cząstkowymi. Wartość 43,92 m2 pasuje do błędnego założenia wymiarów lub pomylenia liczby sztuk (typowy błąd nieuwagi). W zadaniach o "minimalnym polu" kluczowe jest, by uwzględnić obie grupy kontenerów i zsumować ich pola.
