Plan sytuacyjny wiertni służy do przedstawienia rozmieszczenia obiektów i urządzeń na terenie wiertni (placu wiertniczego). Oznaczenia liczbowe na takim rysunku odnoszą się do elementów wyszczególnionych w legendzie. Odpowiedź "szyb wiertniczy" jest właściwa, ponieważ szyb (miejsce prowadzenia otworu) stanowi kluczowy obiekt, do którego odnosi się organizacja placu: ustawienie konstrukcji wiertniczej, dróg dojścia/dojazdu oraz stref pracy.
Pozostałe propozycje są typowe dla wyposażenia wiertni, ale dotyczą innych obszarów instalacji:
- "silniki napędowe" – to źródła napędu dla wybranych mechanizmów; na planie sytuacyjnym mogą być pokazane jako osobne agregaty lub w obrębie strefy energetycznej, a nie jako obiekt tożsamy z szybem.
- "pompy płuczkowe" – należą do układu obiegu płuczki wiertniczej. Ich lokalizacja jest zwykle związana ze strefą technologii płuczkowej, a na planie występują jako urządzenia, nie jako miejsce prowadzenia otworu.
- "zbiornik marszowy" – jest elementem gospodarki płuczkowej (zbiorniki/komory). To również instalacja towarzysząca, a nie obiekt odpowiadający za sam punkt wiercenia.
Wskazówka egzaminacyjna: aby uniknąć pomyłek, najpierw ustal, czy rysunek jest planem sytuacyjnym (rozmieszczenie na terenie) czy schematem technologicznym (połączenia przepływów/instalacji). W planie sytuacyjnym numeracja najczęściej identyfikuje obiekty przestrzenne (np. szyb, zbiorniki, agregaty) zgodnie z legendą, a nie funkcje procesu.
