W protetyce pojęcia związane z okluzją i artykulacją porządkuje się m.in. poprzez teorie opisujące geometrię ułożenia zębów oraz zależności między krzywymi kompensacyjnymi a ruchami żuchwy. Krzywa Spee’a opisuje przebieg okluzji w płaszczyźnie strzałkowej, natomiast koncepcja Monsona łączy układ zębów w szerszą, geometryczną całość – ujęcie sferyczne (odniesienie do sfery, na której "układa się" powierzchnie okluzyjne).
Odpowiedź "sferycznej." jest poprawna, ponieważ w treści pytania wskazano, że metoda Fehra została opracowana na podstawie badań Spee’a i Monsona. To bezpośrednio kieruje do klasyfikacji opartej na geometrii sfery/krzywych kompensacyjnych, czyli teorii sferycznej.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "statycznej." – sugeruje podejście nieuwzględniające powiązania z krzywymi i koncepcjami przestrzennego ułożenia okluzji; w pytaniu podano przesłanki wskazujące na geometrię (Spee, Monson), a nie na czysto statyczny opis.
- "artykulacji guzkowej." – to określenie kojarzone raczej z cechami kontaktów guzków i sposobem prowadzenia kontaktów, a nie z klasyfikacją wynikającą wprost z koncepcji sfery/krzywych kompensacyjnych.
- "statyczno-artykulacyjnej." – jest odpowiedzią "mieszaną", która bywa wybierana na zasadzie kompromisu; jednak wskazane w pytaniu nazwiska i koncepcje są typowo wiązane z ujęciem sferycznym, a nie z hybrydową etykietą.
Wskazówka do nauki: jeśli w pytaniu pojawiają się jednocześnie krzywa Spee’a i sfera Monsona, to najczęściej testowana jest umiejętność przyporządkowania do teorii sferycznej i rozumienia roli krzywych kompensacyjnych w ustawianiu zębów w protezach.
