Zadanie sprawdza umiejętność przeliczenia obsady (maksymalnej liczby zwierząt), gdy znana jest powierzchnia kojca i obowiązuje minimalna powierzchnia na 1 sztukę dla danej kategorii cieląt utrzymywanych grupowo.
Krok 1: pole powierzchni kojca
Końcówka "3 m × 6 m" oznacza prostokąt. Pole liczymy ze wzoru: P = a × b.
Stąd: 3 × 6 = 18, więc kojec ma 18 m² powierzchni.
Krok 2: zastosowanie normy powierzchniowej
Wymagania dobrostanowe określają minimalną powierzchnię przypadającą na jedno cielę (dla kategorii "do 150 kg", utrzymanie grupowe). Aby nie zejść poniżej minimum, liczbę cieląt wyznacza się jako:
maksymalna liczba = powierzchnia kojca / minimalna powierzchnia na 1 cielę.
Krok 3: interpretacja wyniku
Otrzymaną wartość należy rozumieć jako limit. Jeżeli z obliczeń wychodzi liczba niecałkowita, nie wolno zaokrąglać w górę, bo oznaczałoby to zbyt małą powierzchnię na sztukę. W tym zadaniu poprawny wynik końcowy odpowiada wartości 12 sztuk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "10 sztuk" zwykle wynika z pomylenia normy dla tej kategorii lub z nadmiernie ostrożnego zaniżenia bez obliczeń; nie jest to wynikający z norm limit maksymalny dla podanej powierzchni.
- "14 sztuk" najczęściej jest skutkiem przyjęcia zbyt małej powierzchni na 1 cielę (czyli użycia normy nie dla tej masy ciała albo błędnego odczytu tabeli). To prowadziłoby do przekroczenia dopuszczalnej obsady.
- "16 sztuk" to typowy błąd intuicyjny (zbyt duże zagęszczenie) albo pomylenie zasad dla młodszych/lżejszych zwierząt; przy takiej liczbie cieląt powierzchnia na sztukę byłaby zbyt mała.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki (m²) i wykonaj rachunek w dwóch linijkach: najpierw pole, potem dzielenie przez normę. To ogranicza pomyłki i ułatwia kontrolę sensowności wyniku.
