Punkt P jest opisany jako położony na osi drogi S1–S2, czyli leży na prostej (odcinku) wyznaczonej przez dwa znane punkty S1 i S2. W takiej sytuacji współrzędne punktu pośredniego oblicza się na podstawie interpolacji liniowej (podziału odcinka w zadanej proporcji), korzystając z informacji ze szkicu i tabeli.
Typowa procedura jest następująca:
- Odczytaj z tabeli współrzędne punktów S1 i S2 oraz dane pozwalające ustalić położenie P na odcinku (np. odległość wzdłuż osi od S1 do P lub podział odcinka w określonej proporcji).
- Wyznacz przyrost współrzędnej X na całym odcinku: ΔX = XS2 − XS1. To samo można zrobić pomocniczo dla Y, aby kontrolnie sprawdzić zgodność z geometrią osi.
- Ustal współczynnik położenia punktu na odcinku, np. t = (S1P) / (S1S2) (jeżeli szkic/tabela podaje odległości wzdłuż osi). Współczynnik t musi mieścić się w przedziale 0–1 dla punktu leżącego między S1 i S2.
- Oblicz współrzędną: Xp = XS1 + t · ΔX. Zwróć uwagę na znak ΔX i na to, czy liczysz od S1 w kierunku S2.
Wynik Xp = 179,00 m jest zgodny z takim sposobem obliczeń przy danych podanych na szkicu i w tabeli. Pozostałe propozycje wyników są typowe dla błędów rachunkowych lub interpretacyjnych, np. zastosowania niewłaściwej proporcji t, pomylenia kolumn (X/Y), błędnego kierunku przyrostów albo użycia złej długości odniesienia (np. całego odcinka zamiast jego części).
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: po wyliczeniu sprawdź, czy Xp leży logicznie pomiędzy XS1 i XS2 (gdy P jest między nimi) oraz czy zaokrąglenie do centymetrów odpowiada wymaganej dokładności w zadaniu.
