W zadaniach wiertniczych "maksymalny nacisk na świder" (WOB) zwykle wynika z obciążenia, jakie może zostać przekazane na świder przez kolumnę obciążników, ale z uwzględnieniem dodatkowych warunków technologicznych (np. współczynników, ograniczeń lub strat), które w tym zadaniu są podane w ramce.
Krok 1: oblicza się ciężar całkowity kolumny obciążników jako iloczyn długości i ciężaru jednostkowego. Jest to wartość bazowa, od której startuje dalsze wyznaczenie nacisku.
Krok 2: ponieważ polecenie wyraźnie mówi "na podstawie danych zawartych w ramce", sama wartość bazowa nie jest jeszcze szukanym "maksymalnym naciskiem". Należy zastosować informację z ramki (np. dopuszczalny udział ciężaru obciążników, współczynnik redukcyjny, limit technologiczny). Z podanych odpowiedzi wynika, że po uwzględnieniu danych z ramki otrzymuje się 6000 kG.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości 6020 kG, 6040 kG i 6060 kG sugerują przypadkowe "doliczanie" lub "zaokrąglanie" bez oparcia w jasno zdefiniowanym współczynniku/ograniczeniu z ramki. W tego typu zadaniu wynik powinien wynikać wprost z rachunku i jednoznacznego parametru pomocniczego, a nie z arbitralnej korekty.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy zadanie odwołuje się do dodatkowych danych (ramka/tabela). Jeśli tak, wykonaj rachunek bazowy, a potem dopiero nałóż współczynnik/limit z danych pomocniczych. Zwracaj też uwagę na zapis jednostek: historyczne "kG" bywa mylące, bo współcześnie zaleca się stosowanie jednostek SI (kg dla masy oraz N/kN dla siły).
