W zadaniu klasyfikujesz mięso drobne wołowe na podstawie kryteriów zestawionych w tabeli. Kluczowe jest to, że o klasie nie decyduje jeden parametr, tylko jednoczesne spełnienie wymagań w kilku wierszach (m.in. ścięgnistość, przekrwienia, węzły chłonne oraz analityczna zawartość tłuszczu).
Krok 1: zawartość tłuszczu. W tabeli dla klasy I podano limit "do 7%". Badane mięso ma 10,5% tłuszczu, więc nie może zostać zaliczone do klasy I, bo przekracza dopuszczalny próg. Dla klasy II limit wynosi "do 16%", a 10,5% mieści się w tym zakresie, więc warunek dla klasy II jest spełniony.
Krok 2: ścięgnistość. Opis surowca brzmi "bez grubszych ścięgien". To sformułowanie odpowiada dokładnie zapisowi w tabeli dla klasy II. Dla klasy I wymaganie jest ostrzejsze ("nie dopuszcza się" ścięgien), więc samo "bez grubszych" nie wystarcza, aby automatycznie przyjąć klasę I.
Krok 3: przekrwienia i węzły chłonne. W treści podano, że mięso jest "bez przekrwień i węzłów chłonnych", co spełnia wymagania jakościowe i nie wymusza przejścia do niższej klasy.
Wniosek: Jedyna klasa, która jednocześnie pasuje do progu tłuszczu 10,5% oraz opisu ścięgnistości "bez grubszych ścięgien", to klasa II.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- I klasy – odpada z powodu przekroczenia limitu tłuszczu (10,5% > 7%) oraz mniej restrykcyjnego opisu ścięgnistości niż wymagany dla klasy I.
- III klasy – to klasa dopuszczająca gorsze parametry (wyższy tłuszcz, ścięgna, możliwe przekrwienia). Skoro mięso spełnia ostrzejsze wymagania klasy II, nie klasyfikuje się go niżej.
- IV klasy – najniższa jakość; wybór tej opcji wynika zwykle z pomylenia progów tłuszczu lub niezrozumienia, że brak wad jakościowych i umiarkowany tłuszcz wskazują na wyższą klasę.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj najpierw próg liczbowy (tłuszcz), a potem potwierdź klasę opisem jakościowym (np. ścięgnistość). To ogranicza ryzyko pomylenia klas.
