W klasyfikacji mięsa drobnego wieprzowego kluczowe są kryteria jakościowe: zawartość tłuszczu, stopień ścięgnistości oraz obecność wad, takich jak przekrwienia i węzły chłonne. To właśnie przekrwienia (zasinione fragmenty, ślady wynaczynień) istotnie obniżają wartość technologiczną i sensoryczną surowca.
Poprawne rozróżnienie między klasą III a IV często sprawia trudność, bo obie klasy mogą dotyczyć mięsa mniej atrakcyjnego niż klasy I czy II. Jednak różnica jest zasadnicza: klasa III to mięso chude, zwykle bardziej ścięgniste, ale z założenia bez przekrwień (oraz bez węzłów chłonnych). Takie mięso bywa używane technologicznie jako surowiec poprawiający strukturę farszu (np. jako tzw. "klej").
Z kolei klasa IV obejmuje mięso najniższej jakości określane jako "krwawe", gdzie przekrwienia są dopuszczalne bez ograniczeń i mogą występować również inne niepożądane elementy (np. większa ścięgnistość, węzły chłonne). Dlatego zestawienie w jednym opisie "Klasa III" oraz cechy "przekrwienia bez ograniczeń" jest wewnętrznie sprzeczne z zasadami tej klasyfikacji.
Pozostałe wiersze tabeli są spójne z ogólną logiką klas: najwyższa jakość nie dopuszcza przekrwień ani węzłów chłonnych, a w klasach pośrednich dopuszczalny jest wzrost tłuszczu i ścięgnistości, przy utrzymaniu wymogu braku przekrwień. Najczęstsza pomyłka na egzaminie polega na odruchowym uznaniu, że skoro mięso jest "ścięgniste", to automatycznie może mieć przekrwienia — w tej klasyfikacji tak nie jest.
